Super Canaria Sunshine
mijn ervaringen met ADD

Canaria en ADD

29 juli 2013

In 2012 mocht ik van mijn werkgever een training persoonlijke effectiviteit volgen. Uit de ervaringen van collega’s die deze training al hadden gevolgd, wist ik dat het een heftige week zou worden. Ik hoorde verhalen van mensen die hun baan verlieten om iets totaal anders te gaan doen en van huwelijken die na de training strandden. Mijn doelstelling was vooral leren om overtuigender over te komen in mijn werk.

De training werd gegeven door een organisatieadviseur en een arts-psychotherapeut. Er ontstond een hechte band tussen de deelnemers door de indrukwekkende verhalen die we met elkaar deelden. Een grote doorbraak bleef bij mij uit. Met mij ging het wel goed: ik had een leuke baan, een goede band met mijn familie en vrienden en ik was weer terug bij mijn ex-vriend. Die reageerde op mijn enthousiaste sms'jes met "LB" ("lekker belangrijk"), maar dat was ik wel gewend. Met bijzonder fijne feedback en een blij gevoel reed ik op de laatste dag van de training naar huis.

Een paar maanden later ging het helemaal niet zo goed. Ex-vriendje reageerde helemaal niet meer, ik liep op werk tegen nare issues aan en sliep slecht. Zo kwam ik weer bij de arts-psychotherapeut terecht. Na een aantal gesprekken ging het gelukkig alweer veel beter. In een van de afsluitende sessies kwamen we toevallig op het onderwerp ADD en terloops vertelde hij dat ik dat best wel zou kunnen hebben. Ik kreeg een vragenlijst mee en moest er maar eens over nadenken. We hadden het al eens eerder over de DSM-5, het systeem van diagnostiek binnen de psychiatrie en mijn visie daarop gehad, naar aanleiding van mijn medische opleiding. Mijn therapeut wist dus dat het gebruikelijke proces bij mij niet zonder meer kon worden toegepast.

Ik las alle informatie over ADD die ik kon vinden, sprak erover met mensen die ook ADD hebben (het is niet toevallig dat het bij mijn vrienden en kennissen opvallend veel voorkomt) en met de ingevulde vragenlijst en een hoofd vol vragen en gedachten ging ik naar de volgende sessie. Zo ontzettend veel ervaringen, frustraties en gebeurtenissen kon ik door deze nieuwe informatie verklaren! Het was duidelijk, ADD, het was nog niet helemaal geland, maar met een recept voor methylfenidaat ('ritalin') en wat aanwijzingen mocht ik aan de slag. De medicatie zou de diagnose moeten bevestigen.

Inmiddels is het ruim een half jaar geleden dat ik de diagnose ADD kreeg en met de medicatie begon. Er is veel veranderd. Medecursisten van de training zijn niet verbaasd dat het bij mij langer duurde voordat de training effect had, maar zij zien de gebeurtenissen wel als een gevolg van wat er tijdens die week onbewust is losgemaakt. De leuke baan heb ik nog steeds, net als de goede band met familie en vrienden. Het ex-vriendje is gelukkig helemaal uit mijn leven verdwenen, voorgoed!

In deze blog wil ik mijn ervaringen met ADD delen. Er zijn veel mensen zoals ik, die pas op latere leeftijd de diagnose hebben gekregen, nadat ze met wisselend succes ermee hebben leren omgaan. Misschien zorgt deze blog voor herkenning. De belangrijkste boodschap is echter dat het leven met ADD eigenlijk helemaal niet slecht is.

"Oh kijk – een eekhoorn!"