Super Canaria Sunshine
mijn ervaringen met ADD

Lezen en schrijven

25 augustus 2013

Na de diagnose kreeg ik het advies om veel te lezen over ADD. Dat heb ik uiteraard gedaan, ik lees sowieso erg graag en ook veel. Vooral in Amerika wordt veel over ‘modeziekte’ AADD (adult attention deficit disorder) gepubliceerd. Er zijn tientallen, misschien wel honderden websites over ADD met veel informatie en daarnaast veel boeken. Een mede-ADD’er stuurde me een aantal titels waar hij zelf veel aan had gehad. In al die informatie kwam telkens de kindertijd terug. Mensen die op volwassen leeftijd de diagnose hebben gekregen, realiseren zich dat situaties en problemen uit hun jeugd te herleiden zijn tot ADD. Dat is voor veel AADD’ers verhelderend.

Ik weet nog dat ik een kind was dat zich vrij gemakkelijk aanpaste. Omdat ik op vierjarige leeftijd al kon lezen en schrijven, mocht ik de eerste klas van de lagere school overslaan. Vanwege vooral praktische bezwaren is dat niet doorgegaan. Op school deed ik gewoon met de andere kinderen mee, maar als ik eerder klaar was met rekenen, schreef ik verhaaltjes. Leren ging verder vanzelf, waardoor problemen met concentratie zich niet manifesteerden. Wat ik me ook herinner is dat ik voorlezen niet leuk vond. Ik las liever zelf en stopte bij saaie verhalen mijn vingers in mijn oren.

Vandaag heb ik mijn schoolspullen weer eens opgezocht, gelukkig heeft mijn moeder veel bewaard. Een paar opmerkingen uit mijn rapport van de eerste klas vielen me op: “Schrijft erg leuke verhalen met veel fantasie en grapjes […] ze is wel erg slordig met haar spullen.” Dat laatste kan toeval zijn, maar klinkt herkenbaar. Ook vergat ik wel eens mijn konijn Puck eten te geven. De schriftjes laten verder een patroon zien dat nu nog aanwezig is: ik begon elke schrijfles supergemotiveerd, heel netjes, tussen de lijntjes en met mooie krullen. Na drie regels zakte dat helemaal in en de laatste regel die ik moest overschrijven schreef ik bijna onleesbaar. Dat leverde een “oei!” in rode letters van de juf op en ik verspeelde er een stickertje mee. Dat ik toen al een ADD’ertje was, kwam dertig jaar later niet als een verrassing.

Die verhaaltjes van toen zijn weer een verhaal apart. Ik maakte er boekjes van want ik wilde schrijver worden. Een idee dat door de jaren heen nog vaak in mijn hoofd is opgekomen, maar dat telkens snel verdrongen werd door andere dingen. De laatste tijd denk ik er weer aan, meer dan ooit. Dankzij de medicatie heb ik nu eindelijk af en toe de rust die nodig is om langer te kunnen schrijven. Op mijn computer staan al veel losse fragmenten en in mijn hoofd zit nog veel meer. Misschien komt het ervan …