Super Canaria Sunshine
mijn ervaringen met ADD

Opgeruimd

11 augustus 2013

Zaterdagnacht, ik heb net de badkamer schoongemaakt en een laatste was uit de droger gehaald. Huishoudelijke klusjes nemen hier een groot deel van het weekend in beslag. Hoewel ADD’ers van hun huis nog wel eens een chaotische puinhoop kunnen maken, dwing ik mezelf tot schoonmaken en opruimen omdat ik niet in een rommelig huis wil wonen. Bovendien vind ik schoonmaken een ontspannende bezigheid zodra ik er eenmaal aan begonnen ben. Ermee beginnen is nog het grootste obstakel, daarom wordt het vaak laat. Maar dan heb ik uiteindelijk wel meer gedaan dan ik gepland had. Ik vind bijvoorbeeld in de badkamer iets wat in de boekenkast hoort (don’t ask!) en besluit bij het terugleggen een deel van de boekenkast leeg te halen en de planken schoon te maken. Tussen de boeken ligt een haarelastiekje, dat ik in de la van de kast in de slaapkamer stop, die en passant ook wel even opgeruimd kan worden … Zo ga ik recursief door het hele huis tot ik uren later weer eindig in de badkamer.

Ik vind het heerlijk om ’s nachts actief te zijn, ben altijd een nachtmens geweest. Als kind zat ik vaak nog in bed te lezen wanneer mijn moeder even kwam kijken voordat ze zelf ging slapen. De herinnering daaraan brengt me bij mijn jeugd en tegelijk een van de persoonlijkere onderwerpen van deze blog. Een van de noodzakelijke criteria voor het stellen van de diagnose ADD is dat de symptomen al in de kindertijd aanwezig waren. Dat beeld is bij mij enigszins vertroebeld doordat ik een hoogbegaafd kind was en veel kenmerken van hoogbegaafdheid ook bij ADD voorkomen. Waar het aan toe te schrijven is, doet er eigenlijk niet echt toe, feit is dat ik altijd al ‘anders’ ben geweest. Gelukkig ben ik daar nooit mee gepest, ondanks een brilletje, kleine lengte en gebrek aan balvaardigheid bij gym. Ik had genoeg vriendinnetjes, zat bij clubjes en ging altijd met plezier naar school.

Toch ben ik er altijd bewust mee bezig geweest om zo ‘normaal’ mogelijk te zijn. Het gevaar van ADD (en ook hoogbegaafdheid) is namelijk dat je jezelf gaat afsluiten van de sociale omgeving op school of werk en een einzelgänger wordt. Sociale contacten zijn prikkels met een hoge intensiteit, ze leveren ruwe energie maar putten ook de voorraad bewerkte energie uit. Dat houd je alleen vol als je daarnaast tijd alleen doorbrengt om de prikkels te verwerken, om de ruwe energie om te zetten in bruikbare energie. Ik heb er altijd voor gekozen om me niet af te sluiten en juist overal aan mee te doen, ook als dat betekende dat ik thuis wel even wat tijd nodig had om van de gezelligheid bij te komen.

Nu heb ik nog steeds af en toe weekends waarin ik het liefst thuis blijf. Overdag slaap ik lang uit en lees ik veel. ’s Avonds en ’s nachts ben ik bezig met de nodige huishoudelijke klusjes of ik zoek nog iets uit voor werk, schrijf een blogpost en lees nog veel meer. Afspraken in het weekend zijn geen probleem, zolang ik daar van tevoren rekening mee houd. Maar over het algemeen gebruik ik het weekend om mijn huis en mijn hoofd op te ruimen. Dan kan ik doordeweeks weer ‘normaal’ doen.