Super Canaria Sunshine
mijn ervaringen met ADD

Yield return

10 augustus 2013

Zolang ik me kan herinneren, raak ik af en toe iets belangrijks kwijt. Dat heeft al tot heel wat spannende situaties geleid, maar die zijn gelukkig altijd goed afgelopen. Mocht karma bestaan, dan vind ik ooit nog een tas vol met bankbiljetten en persoonlijke spullen. Die zal ik met plezier direct naar het politiebureau brengen, zodat de balans weer enigszins hersteld wordt.

De eerste reactie nadat ik er weer eens achter ben gekomen dat er iets mist, is paniek. Die duurt altijd kort, daarna ben ik ogenschijnlijk erg kalm maar intussen gaat mijn hoofd brute force alle mogelijke scenario’s en bijpassende actieplannen af.

Tien jaar geleden liep ik na sluitingstijd naar buiten bij het warenhuis met de shop-in-shop waar ik werkte, zonder portemonnee. Even later belde mijn moeder: een vrouw uit Zaltbommel had bij de toiletten mijn portemonnee gevonden. Doordat het dorp waar mijn ouders nog altijd wonen op mijn rijbewijs vermeld stond en mijn achternaam niet veel voorkomt in het telefoonboek bij die woonplaats, had de eerlijke vindster mij kunnen opsporen.

Een aantal jaren later miste ik mijn iPhone nadat ik in de lunchpauze van werk een rondje door Ikea had gelopen. De kostbaarhedenverzekering keerde al uit voordat ik de vermissing op de site van de politie had gemeld.

Vorig jaar verloor ik weer een iPhone, deze keer bij AH XL. Find My iPhone kon de telefoon niet vinden, maar hij lag bij de informatiebalie op me te wachten.

Ik heb mijn autosleutel ooit opgehaald bij een politiebureau. De auto had een heel weekend bij P&R Kralingse Zoom gestaan maar het briefje waarop iemand had geschreven dat hij de op het parkeerterrein gevonden sleutel bij het politiebureau zou afgeven, lag nog onder de ruitenwisser.

Nog niet zo lang geleden stopte er een vrouw naast me bij de fietsenstalling achter het gebouw waar ik werk. Ze had mijn autosleutel opgeraapt en mij geroepen, maar dat had ik door de isolerende in-ears met muziek niet gehoord. Toen was ze me gevolgd. Voordat ik kon reageren, was de vriendelijke vrouw weer vertrokken.

Mijn recentste panieksituatie was afgelopen winter. Ik was even snel naar AH gegaan en toen ik thuiskwam, was ik mijn huissleutels kwijt. Uiteraard was het net die ene keer dat ik mijn telefoon thuis had laten liggen en de buurvrouw die een reservesleutel heeft een weekend weg was. Ik ging weer terug naar AH, kocht een prepaidtelefoon en belde aan bij de andere buren. De mailinglijst van het gebouw was mijn hoop. Buurman stuurde een e-mail rond met daarin het prepaidnummer en de vraag of iemand mijn sleutels had gevonden. Niemand reageerde. Toen ik uiteindelijk de Sleutelkoning had gebeld, die voor 230 euro (zaterdagavondtarief) het slot zou vervangen, werd ik gebeld door de medebewoner die mijn sleutelbos uit de voordeur van het gebouw had gehaald. Met mijn laatste beltegoed kon ik nog net de Sleutelkoning afbellen.

Tegenwoordig pas ik een coping strategy volgens een boekje toe: “strategy … rule … habit”. De regel daarbij is dat ik sleutels, telefoon en portemonnee altijd direct na gebruik op een vaste plek in huis of mijn tas opberg. Dit werkt redelijk en hopelijk zullen deze situaties in de toekomst niet meer voorkomen. Die coping strategy had ik uiteraard al veel eerder moeten toepassen. Maar ik ben nog bezig met een manier om met dat uitstelgedrag om te gaan.